Jest taki stary dowcip. Dwie starsze damy jedzą w resorcie Catskill Mountain.
Jedna z nich mówi: „Jedzenie jest tu naprawdę okropne”.
A druga mówi: „Tak, wiem. I jakie małe porcje”.
Takie właśnie mam podejście do życia.
Pełne samotności, smutku, cierpienia i niezadowolenia.
I to wszystko o wiele za szybko się kończy.
Inny ważny dowcip dla mnie
to ten zwykle przypisywany Groucho Marxowi.
Jednak chyba pierwszy raz pojawia się u Freuda...
Dowcip i jego związek z nieświadomością.
Brzmi to tak - parafrazuję: „Nigdy nie chciałbym należeć do klubu,
który chciałby mieć kogoś takiego jak ja za członka”.
To kluczowy dowcip mojego dorosłego życia,
jeśli chodzi o związki z kobietami.
Ostatnio najdziwniejsze rzeczy przychodzą mi do głowy.
Bo właśnie stuknęła mi czterdziestka i chyba przechodzę kryzys życiowy.
Nie przejmuję się starzeniem. Chociaż troszkę łysieję na czubku.
Poza tym właściwie wszystko w porządku.
Sądzę, że im będę starszy, tym będę lepszy.
Chyba będę takim typem łysiejącej męskości...
w przeciwieństwie do, powiedzmy, dystyngowanego siwca, na przykład.
Chyba że będę jednym z tych,
którym ślina kapie z ust...
co to włazi z siatką z zakupami do jadłodajni
i wrzeszczy o socjalizmie.
Annie i ja zerwaliśmy ze sobą.
A ja ciągle jeszcze nie mogę się z tym pogodzić.
Ciągle przesiewam szczątki naszego związku...
rozmyślam o swoim życiu, próbując odkryć, gdzie się spieprzyło.
Rok temu byliśmy... zakochani, no wiecie.
I... to zabawne... Nie jestem mrukiem. Nie jestem typem depresyjnym.
Ja... wiecie... Chyba byłem dość wesołym dzieckiem.
Wychowywałem się na Brooklynie podczas drugiej wojny światowej.
Ma depresję. Ni stąd, ni zowąd nic nie może robić.
- Dlaczego masz depresję, Alvy? - Powiedz panu doktorowi.
- Dlatego, że coś przeczytał. - Coś przeczytał, co?
- Kosmos się rozwija. - Kosmos się rozwija?
Kosmos to wszystko. Jeśli się rozwija, to pewnego dnia się rozpadnie...
i to będzie koniec wszystkiego.
A co cię to obchodzi?
Przestał odrabiać zadania domowe.
Jaki jest sens?
Co kosmos ma z tym wspólnego?
Ty jesteś tu, na Brooklynie! Brooklyn się nie rozwija!
I nie będzie się rozwijał jeszcze przez miliony lat, Alvy.
I musimy próbować cieszyć się życiem, póki tu jesteśmy, co?
Co? Co?
Mój analityk twierdzi, że wyolbrzymiam wspomnienia z dzieciństwa.
Ale wychowywałem się pod roller-coasterem
w Coney Island na Brooklynie.
Może to tłumaczy moją osobowość, jestem trochę nerwowy.
Mam wybujałą wyobraźnię. Moje myśli trochę przeskakują.
Mam kłopoty z odróżnianiem fikcji od realności.
Mój ojciec miał wesołe miasteczko.
Oto on. A to ja.
Ciągle wyładowywałem swoją agresję, używając tych samochodów.
Pamiętam nauczycieli w naszej szkole.
Mieliśmy powiedzonko: „Ci, którzy nic nie potrafią, uczą,
a ci, którzy nie potrafią uczyć, uczą WF-u”.
A ci, którzy kompletnie nic nie potrafili, znaleźli się w naszej szkole.
Zawsze sądziłem, że moi szkolni koledzy to idioci.
Melvyn Greenglass. Ta jego tłusta mordka.
Henrietta Farrell. Po prostu Miss Perfekcji cały czas.
I Ivan Ackerman. Zawsze zła odpowiedź. Zawsze.
Siedem i trzy to dziewięć.
Już wtedy wiedziałem, że to palanty.
W 1942 zdążyłem już odkryć kobiety.
Pocałował mnie! Pocałował mnie!
To już drugi raz w tym miesiącu! Podejdź tu!
Co ja takiego zrobiłem?
Wstydź się!
Dlaczego? Wyrażałem tylko zdrowe zainteresowanie płcią.
Sześcioletni chłopcy nie myślą o dziewczynkach.
Ja tak.
Na miłość boską, Alvy! Nawet Freud mówi o okresie utajenia.
Cóż, nigdy nie miałem okresu utajenia. Nic na to nie poradzę.
Czy nie mógłbyś być taki jak Donald? To jest przykładny chłopak.
Powiedz wszystkim, kim jesteś dzisiaj.
Zarządzam dochodową firmą odzieżową.
Czasami zastanawiam się, co teraz robią moi szkolni koledzy.
Jestem prezydentem firmy Usługi Hydrauliczne Pinkusa.
Ja handluję tałesami.
Kiedyś byłem uzależniony od heroiny. Teraz jestem uzależniony od metadonu.
Ja działam w skórze.
Straciłem kontakt z kolegami z czasów szkolnych,
ale ja wyszedłem na komedianta.
Nie wzięli mnie do wojska.
Zadziwiające... dostałem kategorię E.
W razie wojny byłbym jeńcem.
Zawsze tylko widziałeś same wady u ludzi.
Nigdy nie potrafiłeś zaprzyjaźnić się z nikim w szkole.
Zawsze byłeś w konflikcie ze światem.
Nawet kiedy stałeś się sławny, ciągle nie ufałeś światu.
Wyraźnie słyszałem. Zamruczał pod nosem „Żyd”.
Szalony jesteś.
Schodziliśmy z kortu tenisowego. On, ja i jego żona.
Spojrzał na nią i oboje spojrzeli na mnie. I on pod nosem powiedział „Żyd”.
Alvy, jesteś kompletny paranoik.
Zauważam takie rzeczy.
Jadłem lunch z facetami z NBC.
Powiedziałem: „Jedliście już?”
A Tom Christie powiedział: „Nie. Mosze zjemy?”
Nie „może”. Mosze zjemy? Mosze?
Nie „może zjamy”, ale „mosze zjemy”. Żyd, kumasz? Mosiek?
- Max... - Nie nazywaj mnie Max.
Czemu, Max? To dla ciebie dobre imię. Max, wszędzie widzisz spisek.
Byłem w sklepie z płytami. Taki potężny, wysoki blondyn, obcięty jak żołnierz,
dziwnie na mnie patrzy i mówi: „W tym tygodniu mamy obniżkę na Wagnera”.
Wagner, Max, Wagner.
Wiem, co on naprawdę ma na myśli, bardzo wyraźnie.
Dobra, Max.
Kalifornia, Max.
- Wyjedź z tego szalonego miasta. - Daj spokój, Max.
Przeprowadzamy się do LA. Cały show-biznes tam jest.
Nie. Nie chcę mieszkać w mieście, gdzie jedynym postępem kulturowym
jest to, że można skręcać w prawo na czerwonym świetle.
Daj spokój. Nie spóźniasz się na spotkanie z Annie?
Spotykam się z nią przy Beekmanie. Mam jeszcze parę minut.
Występujesz w telewizji?
Nie.
Tak. Czasami. Okazjonalnie.
- Jak się nazywasz? - I tak byś nie znał.
Nieważne.
Byłeś w... Johnny Carson Show, tak?
Czasami, no wiesz.
Jak się nazywasz?
Jestem... Robert Redford.
Daj spokój!
Alvy Singer. Miło mi było... Dziękuję za wszystko.
Co?
- To jest Alvy Singer! - Chłopaki, wiecie...
Ten facet występuje w telewizji. Alvy Singer? Mam rację?
- Daj mi spokój. - Ten facet występuje w telewizji.
Potrzebuję duży kij do gry w polo.
- Kto jest w telewizji? - W Johnny Carson Show.
Czy to spotkanie związkowców?
Jaki program? 'Mogę prosić o autograf?
- Niepotrzebny ci mój autograf. - Potrzebny. Dla mojej dziewczyny.
Zadedykuj dla Ralpha.
- Twoja dziewczyna ma na imię Ralph? - To dla mego braciaka.
Alvy Singer!
Serio jesteś Alvy Singer, gwiazda TV?
Alvy Singer jest tu!
W porządku, chłopaki.
Jezu! Co ty robiłaś? Jechałaś na skróty przez Kanał Panamski?
Jestem w złym humorze!
A ja z obsadą prosto z Ojca Chrzestnego.
Musisz się nauczyć sobie z tym radzić.
Mam do czynienia z facetami imieniem Bolo!
Błagam. Głowa mi pęka, dobrze?
Jesteś w złym nastroju. Pewnie dostaniesz okres.
Za każdym razem jak dzieje się coś niezwykłego,
to sądzisz, że dostaję okres!
Troszkę głośniej. Chyba nie wszyscy słyszeli.
- Zaczął się już film? - Zaczął się dwie minuty temu.
I tyle. To koniec. Nie możemy wejść.
- Dwie minuty, Alvy. - Nie potrafię. Spieprzyliśmy to.
Nie potrafię wejść w środku.
Przegapimy tylko napisy. Są po szwedzku.
- Chcesz iść na kawę na dwie godziny? - Dwie godziny? Nie. Ja wchodzę.
- Proszę bardzo. Do widzenia. - Jak gadamy,
to moglibyśmy już wejść.
Musimy tu stać i kłócić się przed wszystkimi? Wstyd mi.
Dobrze. To co chcesz robić?
Nie wiem. Chcesz iść do innego kina?
Chodźmy na „Żal i współczucie”.
Nie jestem w nastroju na czterogodzinny film dokumentalny o nazistach.
Przykro mi. Muszę widzieć film
dokładnie od początku do końca.
Bo... Bo jestem tępy.
To bardzo grzeczne słowo na to, jaki jesteś.
W zeszły wtorek widzieliśmy film Felliniego. Nie najlepszy.
Brakuje mu zwartej struktury.
Odnosi się wrażenie, że on sam
nie jest całkiem pewien, co chce powiedzieć.
Zawsze uważałem, że jest z natury technicznym twórcą filmowym.
Zgoda, La Strada to świetny film. Dobry przykład obrazu negatywowego.
Wkurza mnie ten gość. Zaraz dostanę zawału.
No to przestań go słuchać.
Wrzeszczy swoje poglądy prosto mi do ucha.
Tak jak w „Giulettcie od duchów” czy „Satyrykonie”.
Uważam to za zbyt... przerysowane.
Naprawdę. Tworzy ogromnie przerysowane dzieła filmowe.
- Słowo kluczowe to przerysowany. - Bez zagłębiania...
- Dlaczego jesteś przygnębiona? - Przegapiłam terapię. Zaspałam.
- Jak można zaspać? - Budzik.
Zdajesz sobie sprawę, jaki to wrogi gest w moim kierunku?
Wiem. To z powodu naszego problemu seksualnego, tak?
Czy każdy w Nowojorczyku musi znać naszą częstotliwość współżycia?
Tak jak Samuel Beckett.
Podziwiam technikę, ale nie dostaję od niej kopa.
Ja bym chciał dać temu facetowi kopa.
Przestań, Alvy!
Pluje mi na szyję, jak mówi.
Wiesz, jesteś taki egocentryczny, że jak ja przegapiam terapię,
to ty tylko myślisz o tym, jaki to ma na ciebie wpływ.
Toż to czysta Weltanschauung.
Pewnie pierwsza randka.
Pewnie z ogłoszenia w Nowojorskim Przeglądzie Książek.
„Naukowiec po trzydziestce pozna panią
zainteresowaną Mozartem, Jamesem Joyce'em i sodomią”.
Nasze problemy seksualne?
Jak na faceta z Brooklynu jestem całkiem normalny.
Dobra. Przepraszam. Mój problem seksualny. Dobra? Mój problem.
Nie czytałem tego. To Henry James?
Druga część w kleszczach lęku?
To jest wpływ telewizji.
Marshall McLuhan podchodzi do tego z punktu widzenia wysokiego...
wysokiego natężenia. Rozumiesz? Gorące medium...
Coś, za co nie dałbym nawet wora z końskim łajnem.
Co można zrobić, jak się stoi w kolejce do kina
z takim facetem za plecami?
Dlaczego nie mogę wyrazić swojej opinii? To wolny kraj.
Musisz ją wyrażać tak głośno? Nie wstyd ci się tak afiszować?
Najśmieszniejsze jest to, że nie masz pojęcia, co myśli Marshall McLuhan.
Czyżby? Tak się składa, że wykładam na Columbii
na kursie „TV, media i kultura Weltanschauung”.
Więc sądzę, że mój pogląd na pana McLuhana jest jak najbardziej trafny.
Czyżby? Zabawne, bo akurat jest tutaj pan McLuhan ze mną.
Proszę bardzo... Podejdź tu na chwilę.
Słyszałem, co mówiłeś.
Nie masz pojęcia o moich pracach.
Twierdzisz, że całkowicie się mylę?
Jak udało ci się wykładać na jakikolwiek temat, jest dla mnie niepojęte.
Ludzie, gdyby życie było właśnie takie!
ŻAL I WSPÓŁCZUCIE
14 czerwca 1940 r. Niemiecka armia okupuje Paryż.
W całym kraju
ludność łaknie choćby najkrótszych wieści.
Te chłopaki we francuskim ruchu oporu musiały być bardzo dzielne.
Żeby tyle słuchać śpiewu Maurice'a Chevaliera.
Czasami myślę, jak ja zachowałabym się podczas tortur.
Gestapo zabrałoby twoją kartę płatniczą z Bloomingdale'a
i od razu byś im wszystko wyśpiewała.
Przez ten film czuję się winna.
Tak, bo o to właśnie chodzi.
Alvy...
Co? Co... Co jest?
Nie... Nie wiem.
To nienaturalne. Śpimy razem w łóżku.
No wiesz, to już tyle czasu.
Wiesz, to dlatego, że mam śpiewać jutro wieczorem,
- muszę oszczędzać głos. - Zawsze masz wymówkę.
Kiedyś myślałaś, że jestem bardzo seksowny.
Na początku kochaliśmy się bez przerwy.
Pewnie jesteśmy w Księdze rekordów Guinnessa.
Alvy, to minie. Przechodzę taki okres. To wszystko.
Byłeś już kiedyś żonaty. Wiesz, jak to może być.
Na początku szalałeś za Allison.
Wchodzisz zaraz po Chrisie Brownie, czyli za około 20 minut.
Przepraszam. Kiedy ja wchodzę?
Kim jesteś?
Alvy Singer.
Jestem komikiem.
Komik. Tak.
Jesteś następny.
- Jak to następny? Jestem... - Jesteś zaraz po bieżącym występie.
Nie, to niemożliwe. Bo on też jest komikiem.
Tak.
- Wysyłasz dwóch komików z rzędu? - A czemu nie?
Nie, przykro mi. Nie chcę wychodzić po innym komiku.
To nic takiego.
Nie. Bo oni się śmieją. Więc... wolałbym nie.
Uspokój się, co? Spodobasz im się.
Raczej wolałbym nie. Zobacz. Śmieją się przy nim.
Będą się przy nim śmiali, a potem ja mam wyjść.
Ja też chcę, żeby się śmiali. Ile mogą się śmiać?
- Już się wyśmieją. - Dobrze się czujesz?
Jezu!
Jak ci na imię?
Allison.
Tak?
Allison i dalej?
- Portchnik. - Portchnik?
- Ładnie. - Dziękuję.
Allison Portchnik!
To co mi powiesz? Pracujesz dla Stevensona cały czas czy co?
Nie, nie, nie. Piszę pracę.
Na jaki temat?
Zaangażowanie polityczne w literaturze XX wieku.
Jesteś... nowojorczanka, Żydówka, lewicowa, liberalna, z inteligencji,
Central Park West, Uniwersytet Brandeisa, letnie obozy socjalistyczne?
Ojciec ze szkicami Bena Shahna? Taki chętny do strajków...
Powstrzymaj mnie, zanim zrobię z siebie kompletnego imbecyla.
Nie. To było wspaniałe. Uwielbiam być sprowadzoną do kulturowego stereotypu.
Zgoda. Jestem zapaleńcem. Jednak dla lewicy.
Muszę już tam iść. Powiedz coś dla dodania otuchy. Szybko.
- Uważam, że jesteś fajny. - Naprawdę?
Idź już.
Nie mam pojęcia, dlaczego zaproszono mnie na takie występy,
bo ja z natury wcale nie jestem satyrykiem politycznym.
Ciekawe, bo miałem... spotykałem się z kobietą
z administracji Eisenhowera przez krótki czas.
Było to dla mnie ironią, bo...
Bo próbowałem zrobić z nią to...
co Eisenhower robił z krajem przez ostatnie osiem lat.
Przepraszam. Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę tego wyrzucić z głowy, Allison. To obsesja.
Zaczyna mnie to męczyć. Potrzebuję twojej uwagi.
Przecież to jest zupełnie bez sensu. Przejechał obok składu książek
i policja stwierdziła z całą pewnością, że to była rana wylotowa.
Więc jak to możliwe, żeby Oswald wystrzelił z dwóch kątów naraz?
- To nie trzyma się kupy! - Alvy...
Coś ci powiem. Nie był dość dobrym strzelcem,
żeby trafić w ruchomy cel z tej odległości.
Ale...
jeśli istniał drugi zabójca...
- No właśnie! - Już to przerabialiśmy.
Odzyskali łuski z tamtej strzelby.
To co chcesz przez to powiedzieć?
Każdy z Komisji Warrena jest wplątany w ten spisek, tak?
A czemu nie?
Tak. Lord Warren?
Kochanie. Nie znam Lorda Warrena.
Lyndon Johnson?
Lyndon Johnson to polityk! Sama wiesz, jaką etykę mają ci faceci.
Tak ciut poniżej dręczyciela dzieci.
Zatem wszyscy są wplątani w spisek.
FBI i CIA, i J. Edgar Hoover, i firmy naftowe,
i Pentagon, i babcia klozetowa w Białym Domu.
Nie wliczałbym babci klozetowej.
Używasz tej teorii spisku jako pretekstu, żeby się ze mną nie kochać.
O, mój Boże!
Ona ma rację.
Dlaczego Allison Portchnik przestała mnie interesować?
Była ładna, była chętna, bardzo inteligentna.
Czy to ten stary dowcip Groucho Marxa, że nie chcę należeć do klubu,
który przyjąłby kogoś takiego jak ja na członka?
Alvy, nie panikuj! Proszę, przestań!
Błędem jest przynoszenie czegokolwiek żywego do domu.
Przestań! Złap tamtego.
Może powinniśmy wezwać policję. Wykręć 911. To oddział homarowy.
To tylko młode homarki, na miłość boską.
Jak to tylko młode, to ty je powyłapuj.
Dobrze! Dobrze!
- Trzymaj! - Nie dawaj mi go! Nie dawaj!
Zobacz! Jeden wpełzł za lodówkę.
Wlezie nam w nocy do łóżka.
Czy mogłabyś stąd wyjść z tym czymś? Jezu!
Przemów do nich. Znasz homarowy.
No już. Włóż go do garnka.
Nie potrafię włożyć żyjącego stworzenia do gorącej wody!
A sądzisz, że pójdziemy z nim do kina?
Świetnie, Alvy. Dziękuję.
Dobra. Jest w środku. Na pewno jest w garnku.
Annie, za lodówką jest ogromny homar.
Nie mogę dosięgnąć. Ten grat jest ciężki.
Może jak podstawię sos maślany z dziadkiem do orzechów, to wypełznie.
Idę po aparat.
Sądzę, że gdybym mógł wyważyć drzwi...
Powinniśmy byli kupić steki. One nie latają w kółko.
Do diabła! O Jezu!
Podnieś tego homara. Potrzymaj, proszę.
Będziesz teraz robiła zdjęcia?
Alvy, będzie wspaniałe. Cudowne.
Boże! To obrzydliwe!
Jeszcze jedno, Alvy. Błagam!
Dobrze! Świetnie!
Chciałbym coś wiedzieć. Czy jestem twoim pierwszym dużym romansem?
- Nie. Nie, nie. - Serio? Kto był?
Był taki Dennis z ogólniaka.
Dennis? Miejscowy chłopak?
Czekał na ciebie przed kinem?
Żebyś widział, jak ja wtedy wyglądałam.
Mogę sobie wyobrazić. Jak żona astronauty.
Potem był Jerry, aktor.
Spójrz na siebie. Taki z ciebie klaun.
Ładnie wyglądam.
Ty zawsze ładnie wyglądasz. Jednak tamten facet...
Aktorstwo jest jak odkrywanie duszy. To bardzo religijne.
Jak taki rodzaj wyzwalającej świadomości.
Jak wiersz z obrazami.
Czy on sobie żartuje z tym gównem?
Rozumiem.
Chyba dokładnie wiem, co rozumiesz przez „religijne”.
Wiesz?
- Daj spokój. Byłam młodsza. - To było w zeszłym roku.
Tak samo, jak myślę o umieraniu.
- Wiesz, jak bym chciał umrzeć? - Nie. Jak?
Chciałbym być rozszarpany przez dzikie zwierzęta.
Straszne! Zjedzony przez jakieś wiewiórki!
Posłuchaj, był wspaniałym aktorem. Był przystojny i uczuciowy...
Nie sądzę, żebyś bardzo lubił uczuciowość.
Muśnij me serce... stopą.
Zaraz zwymiotuję.
Był nawiedzony.
Masz sporo szczęścia, że ja się napatoczyłem.
Czyżby? Coś takiego, la-di-da!
Jakby mi ktoś powiedział, że będę chodził z dziewczyną,
która używa wyrażeń jak „la-di-da”...
Podobają ci się te nowojorskie dziewczyny.
- No, nie tylko. - Tak mi się zdaje.
Dwie z nich poślubiłeś.
To Henry Drucker. Ma katedrę historii w Princeton.
Ten mały to Hershel Kaminsky. Ma katedrę filozofii na Cornell.
Jeszcze dwie katedry i będzie Watykan.
Dlaczego jesteś taki?
Bo chcę oglądać Knicksów w telewizji.
Czy to Paul Goodman? Nie.
Bądź miły dla gospodarza, bo on wydaje moją książkę.
Witaj, Doug!
Douglas Wyatt. Strasznie ważny literat.
Już mam dość tych pseudowglądów ludzi pracujących dla Komenterii.
Komentarza.
Naprawdę? Podobno z fuzji Komentarza i Dyzenterii powstała Komenteria.
Bez żartów. To przyjaciele, jasne?
Tu jesteś.
Tam są ludzie.
Dwie minuty temu Knicksi prowadzili 14 punktami,
- a teraz tylko dwoma. - Alvy...
Co jest takiego fascynującego w grupie przymulonych przypadków
próbujących wepchnąć piłkę w obręcz?
Fascynujące jest to, że to jest fizyczne.
Intelektualiści to dowód, że można być genialnym
i nie mieć przy tym pojęcia, co się dzieje.
Jednak, z drugiej strony, ciało nie oszukuje...
jak już wiemy.
Przestań się wydurniać.
Będzie świetnie. Te wszystkie doktorki rozprawiające o modelach wyobcowania,
a my tu będziemy cichutko się ciupciać.
Alvy, przestań. Używasz seksu, żeby wyrazić wrogość.
Dlaczego sprowadzasz moją zwierzęcość
do psychoanalitycznych kategorii?
Rzekł, zdejmując jej biustonosz.
Alvy! Tam są ludzie z magazynu New Yorker!
Mój Boże!
Co sobie pomyślą?
- Cholerna syrena! - Dobra, spokojnie!
Cholera! Tak mało brakowało!
Wczoraj przeszkadzał ci klakson. Miasto musi żyć.
Chcesz, żeby lotnisko też zamknęli?
Koniec z lotami, żebyśmy mogli się kochać?
Jestem zbyt spięta. Potrzebuję valium.
Mój analityk twierdzi, że powinnam mieszkać na wsi, a nie w Nowym Jorku.
Nie możemy ciągle o tym rozmawiać. Wieś wpędza mnie w nerwicę.
Są świerszcze. Nie ma gdzie iść na spacer po obiedzie.
Zdechłe ćmy w zasłonach.
Pewnie jest jakaś rodzina Mansonów. Jest Dick i Terry.
Mój analityk twierdzi, że jestem za bardzo spięta. Gdzie to cholerne valium?
Uspokoiło się. Możemy zacząć od nowa.
Nie mogę. W głowie mi pulsuje.
- Boli cię głowa? - Boli mnie głowa.
Bardzo?
- Jak Oswalda w Duchach. - Jezu!
Dokąd idziesz?
Wziąć kolejny z serii zimnych pryszniców.
Max, mój serw wygoni cię szybko pod prysznic.
Niezdolność narodu do poparcia Nowego Jorku to antysemityzm.
Max, w mieście jest okropny bałagan.
Nie mówię o polityce czy ekonomii. To tylko napletek.
Zawsze jak jakaś grupa się z tobą nie zgadza,
to z powodu antysemityzmu.
Reszta kraju postrzega Nowy Jork
jako lewicowców, komunistów, Żydów, homoseksualnych pornografistów.
Czasem sam myślę o nas w ten sposób, a ja tu mieszkam.
Max, gdybyśmy mieszkali w Kalifornii, moglibyśmy być na słońcu codziennie.
Słońce szkodzi. Wszystko, o czym rodzice mówili, że jest dobre, jest niedobre.
Słońce, mleko, mięso, college.
Wiem, ale...
Uwaga. Idzie.
Dobra. Cześć!
Znasz Alvy'ego? To jest Janet.
To jest Annie Hall.
To jest Alvy.
Kto z kim gra?
Ty i ja przeciwko nim?
- Wiesz, że nie za dobrze gram? - Miałam cztery lekcje.
Cześć!
Cześć. Cześć.
No to...
na razie.
Nieźle grasz.
Tak? Ty też.
O Boże. Co za durne powiedzenie, nie?
Mówisz „Dobrze grasz” i ja od razu muszę mówić „Ty też dobrze grasz”.
Boże, Annie. Cóż...
Cóż.
La-di-da. La-di-da. La-Ia. Tak.
Podwieźć cię?
Czemu?
Masz samochód?
Ja? Nie. Miałem wziąć taksówkę.
O, nie. Ja mam samochód.
Masz samochód?
Nie rozumiem. Skoro masz samochód, to...
po co pytałaś „Masz samochód?”, jakbyś chciała, żeby cię podwieźć?
Nie... Nie...
Jezu, nie wiem. Nie chciałam...
Mam tego VW tam.
Co za kretynka!
Podwieźć cię?
Jasne. W którą stronę jedziesz?
Ja? Do śródmieścia.
A ja w przeciwną.
No wiesz, ja też jadę w przeciwną.
Dopiero co mówiłaś, że do śródmieścia.
Przepraszam.
Mogę jechać w każdą stronę. Mieszkam za miastem, ale czort z tym!
Miło będzie mieć towarzystwo. Nienawidzę jeździć sama.
Skąd znasz Janet?
- Jestem w jej klasie aktorskiej. - Jesteś aktorką?
No, robię reklamy, w pewnym sensie.
- Nie jesteś z Nowego Jorku, prawda? - Chippewa Falls.
- Gdzie? - Wisconsin.
Jedziesz ciut za porywczo.
Nie martw się. Jestem dobrym kierowcą. Jestem dobra.
- Chcesz gumę do żucia? - Nie. Nie, dzięki.
Nie... Nie, nie. Pilnuj drogi, co? Ja sięgnę!
- Dam ci jedną. - Umiesz jeździć?
Czy umiem? Nie. Mam problem z kierowaniem.
Tak?
Mam prawo jazdy, ale mam zbyt wrogie nastawienie.
Ładny samochód. Dbasz o niego.
Mogę o coś zapytać? Czy to kanapka?
Co? O, tak.
Tu mieszkam. O, mój Boże! Zobacz! Mam miejsce do parkowania.
W porządku. Stąd do krawężnika już możemy się przejść.
- Bierzesz swoje rzeczy do tenisa? - Co? O! Tak.
- Dobrze. Dzięki. Wielkie dzięki. - Tak...
Dziękuję.
Cudownie grasz w tenisa i...
i jesteś najgorszym kierowcą, jakiego widziałem w życiu.
Gdziekolwiek. W Europie. W Stanach... W Azji.
- I uwielbiam to, co masz na sobie. - Tak, naprawdę?
Cóż, to... Krawat to prezent od babuni Hall.
Kogo? Babuni... Babuni Hall?
Tak, moja babunia.
Wyrastałaś w obrazie Normana Rockwella?
- Twoja babunia? - Wiem. To dość głupie, prawda?
Moja babunia nie dawała prezentów.
Była zbyt zajęta byciem gwałconą przez Kozaków.
No, cóż...
- Jeszcze raz dziękuję. - O, jasne.
Chcesz wejść na górę na kieliszek wina czy czegoś?
Znaczy, nie musisz. Pewnie się spieszysz.
Nie, nie. W porządku. Nie mam nic przeciwko. Jasne.
Mam czas. Nie mam nic... aż do wizyty u analityka.
O, chodzisz do analityka?
Tak. Tylko od 15 lat.
15 lat?!
Dam mu jeszcze rok i potem idę do Lourdes.
15... Nie! Daj spokój! Tak? Serio?
Sylvia Plath? Interesująca poetka, której tragiczne samobójstwo
zostało źle zrozumiane jako romantyczne przez młodzież w college'
O, przepraszam.
Nie wiem. Niektóre z jej wierszy wydają się wykwintne.
Wykwintne? Nie chciałbym nic mówić, ale mamy 1975.
„Wykwintne” wyszło z użytku, rzekłbym, na początku wieku.
Kto jest na zdjęciach na ścianie?
O! Zobacz... To mój tata.
To ojciec. A to mój brat Duane.
- Duane? - Tak jest. Duane.
A tutaj jest babunia Hall. A to jest Sadie.
- Kim jest Sadie? - Aha, Sadie...
Sadie poznał babunię przez brata babuni, George'a.
George był bardzo kochany. Cierpiał na...
Jak nazywa się ta choroba, kiedy zasypiasz w połowie zdania? Co to jest?
- Narkolepsja. - Narkolepsja! Zgadza się!
No więc... George poszedł do związku, wiesz, po darmowego indyka.
Związek zawsze dawał George'owi darmowego indyka na święta,
bo dostał odłamkiem podczas pierwszej wojny światowej.
No więc George czekał w kolejce... oj, zaraz... czekał na indyka.
No i chodzi o to, że zasnął...
i nigdy się nie obudził!
Więc... nie żyje!
Nie żyje. Tak.
O Boże.
Cóż... Straszne, co? Nie sądzisz? Dosyć okropne.
Jednak mimo to, niezła historia. Całkiem mnie rozweseliła.
Chyba powinienem spadać, bo sądzę, że się narzucam.
- Naprawdę? Cóż, może... - Wiesz, ja...
- Nie musisz, no wiesz. - Cały jestem spocony i w ogóle.
Nie wziąłeś prysznica w klubie?
Ja? Nie. Nie chodzę pod prysznic w miejscach publicznych.
Czemu nie?
Bo nie lubię być nago w obecności innych mężczyzn.
Rozumiem, tak.
Nie lubię pokazywać swego ciała osobie tej samej płci.
Nigdy nie wiadomo, co się może przydarzyć.
- 15 lat, co? - 15 lat, tak...
Szczęść Boże.
Cóż... tak...
Jesteś kimś, kogo babunia Hall nazwałaby „prawdziwy Żyd”.
Dziękuję.
Tak, ale ona nie cierpi Żydów. Uważa, że tylko robią pieniądze.
Jednak to ona robi. Serio! Mówię ci.
Sama robiłaś te zdjęcia tam?
Tak. Tak tylko sobie popróbowałam, no wiesz.
Próbuję? Co za kretynka!
Są cudowne, wiesz.
Jesteś bardzo ładna.
Wyczuwa się taką... jakość.
Chciałabym iść na profesjonalny kurs fotografii.
Pewnie myśli, że jestem słodka idiotka.
Fotografia jest interesująca, bo to nowa forma sztuki.
Ciekawe, jak ona wygląda nago.
I zestaw kryteriów estetycznych jeszcze się nie ukształtował.
Masz na myśli, czy to dobre zdjęcie, czy nie?
Nie jestem dla niego dość mądra. Nie poddawaj się.
Środek wkracza jako warunek rodzaju sztuki samej w sobie.
Sam nie wiem, co ja gadam. Wyczuwa, że jestem płytki.
Cóż... dla mnie... Znaczy się... to...
Boże, mam nadzieję, że nie okaże się takim dupkiem jak inni.
To wszystko jest instynktowne, wiesz. Po prostu próbuję to czuć.
Próbuję odebrać tego sens i za wiele o tym nie myśleć.
Jednak i tak, potrzebny jest jakiś wymiar estetyczny...
Chryste, gadam jak radio FM. Odpręż się!
Żeby nadać temu perspektywę... tak mi się zdaje.
Cóż, nie wiem.
Chyba jesteś już spóźniony, co?
Wiesz, muszę tam iść i znów się wyżalać, bo inaczej...
- Zajęta jesteś w piątek wieczorem? - Ja?
Nie.
Czekaj! Coś mam.
A w sobotę wieczorem?
Nic. Nie, nie.
Widzę, że jesteś bardzo popularna.
- Wiem. - Masz jakąś zarazę?
No wiesz, spotykam wielu palantów.
Ja też ich sporo spotykam. Sądzę, że...
Jednak zastanawiam się, czy nie kupić paru kotów.
Oj, czekaj... O, nie!
Do diabła! Nie. W sobotę wieczór będę...
Będę śpiewała. Tak.
Będziesz śpiewała? Śpiewasz? Poważnie?
- To będzie mój pierwszy raz. - Naprawdę? Gdzie? Chciałbym przyjść.
- O, nie. Nie, nie, nie! - Ciekawi mnie.
Ja tylko... mam przesłuchanie w takim klubie. Ja nie...
- To mój pierwszy raz. - To nic.
Dokładnie znam to uczucie.
Spodobają ci się kluby nocne. Można się nieźle zabawić.
To musiałeś być ty
Długo czekałam
Długo szukałam
Kogoś, kto
Pozwoli mi odnaleźć się
Pozwoli mi zagubić się
W radości
I smutku
I w tobie
To było straszne! Tak mi wstyd. Nie potrafię śpiewać!
Widownia była ciut ruchliwa.
Co ty mówisz, ciut ruchliwa. Nienawidzili mnie.
Wcale nie! Masz cudowny głos!
- Rzucę to. - Nie pozwolę ci.
Masz cudowny głos.
- Naprawdę? Tak sądzisz? Naprawdę? - Tak. Wspaniały.
I nawet nigdy nie brałam lekcji.
Posłuchaj. Pocałuj mnie.
- Serio? - Bo i tak później
pójdziemy do domu. Będzie to całe napięcie
i ja nie będę wiedział,
kiedy zrobić odpowiedni krok.
Więc teraz się pocałujemy i pójdziemy coś zjeść.
- Lepiej strawimy posiłek. - Dobrze.
Dobrze? To możemy teraz lepiej trawić.
Poproszę wołowinę.
A ja poproszę pastrami na białym chlebie
z majonezem, pomidorami i sałatą.
Więc... twoja druga żona cię zostawiła. Załamałeś się tym?
Nic takiego, czego kilka multiwitamin by nie wyleczyło.
A twoja pierwsza żona? Allison?
Była fajna, ale... To była moja wina. Byłem... byłem zbyt szalony.
Jak było fajnie.
Fajnie było.
Jak powiedział Balzac, „kolejne dzieło ukończone”.
- Byłaś wspaniała. - Tak? Tak?
Tak. Jestem wykończony.
- Wykończony! - Serio.
Już nigdy nie będę grał na pianinie.
To było... Sama nie wiem. Naprawdę sądzisz, że było dobrze?
Dobrze? Tak.
Najlepsza zabawa, jaką miałem pozbawiona śmiechu.
Masz. Chcesz trochę?
Nie. Ja... Nie... używam żadnych... środków halucynogennych,
bo raz zaciągnąłem się trawką
- na przyjęciu i... - No i?
Próbowałem ściągnąć spodnie przez głowę.
Zaplątały się przy uchu.
Ja w sumie... nie robię tego za często.
To mnie tak odpręża.
- Nie uwierzysz, ale... - Co? Co?
Śmierć a myśl zachodnia ZAPRZECZENIE ŚMIERCI
Kupię ci te książki, bo uważam, że powinnaś je przeczytać.
- Zamiast tej książki o kotach. - To dość poważne rzeczy.
Tak. Mam obsesję na punkcie śmierci. Chyba. To ważny temat.
Mam bardzo pesymistyczne poglądy na życie.
Powinnaś to wiedzieć, jeśli mamy się spotykać.
Uważam, że życie dzieli się na okropne i nędzne.
To są dwie kategorie. Okropne to to z nieuleczalnymi przypadkami.
Niewidomi, inwalidzi... Nie mam pojęcia, jak oni brną przez życie.
A nędzne to wszyscy pozostali.
Powinnaś być wdzięczna, że masz nędzne życie.
Masz spore szczęście, że jest nędzne.
Spójrz na tego faceta.
W różowym. Oto pan Miami Beach.
Właśnie dopiero wrócił z finałów gry w remika.
Miejsce trzecie.
Zobacz na tych dwoje. Wracają z Fire Island. Bardzo się starają.
- Włoch, tak? - On? Tak, to mafioso.
Biznes pościelowy albo cementowanie i budowy, zapewne.
„Muszę sobie powoskować wąsy”.
A oto zwycięzca zawodów na sobowtóra Trumana Capote.
Jesteś bardzo seksowna. Niewiarygodnie.
- Nie, wcale nie. - Tak, właśnie że tak.
Wiesz, jaka jesteś? Jesteś wielopostaciowo wyuzdana.
Co to takiego znaczy? Nie wiem, co to jest.
Jesteś wyjątkowa w łóżku, bo odczuwasz przyjemność
każdą częścią swego ciała, gdy cię dotykam. Na przykład czubek nosa.
A jak pogłaszczę twoje zęby lub rzepkę, to nagle się podniecasz.
Wiesz co? Podobasz mi się. Naprawdę bardzo mi się podobasz.
Kochasz mnie? Oto jest pytanie zasadnicze.
Wiem, że znasz mnie bardzo krótko.
Sądzę, że to... Tak. Tak. Tak.
A ty mnie kochasz?
Kochać... to za słabe słowo... na to, co czuję.
Kłocham cię. Wiesz, kacham cię.
Koocham cię. Przez dwa O. Tak, muszę wymyślać...
Oczywiście, że tak. Ty tak nie sądzisz?
Nie wiem.
Nie masz zamiaru zostawić mieszkania, co?
Oczywiście.
- Ale po co? - Wprowadzam się do ciebie.
- Ale masz ładne mieszkanie. - Mam małe mieszkanie.
- Wiem, że jest małe. - I ma robaki oraz kiepską hydraulikę.
Zgoda. Ma robaki i kiepską hydraulikę. Mówisz, jakby to było coś negatywnego.
Wiesz, robaki... Entomologia to dynamicznie rozwijająca się dziedzina.
- Nie chcesz, żebym z tobą mieszkała. - Ja nie chcę, żebyś ze mną mieszkała?
- Czyj to był pomysł? - Mój.
Właściwie tak, był twój. Jednak zatwierdziłem go natychmiast.
Pewnie sądzisz, że do czegoś cię namówiłam, co?
Nie! Mieszkamy razem, śpimy razem, jemy razem.
Jezu! Nie chcesz chyba, aby było jak w małżeństwie, co?
- A jaka to różnica? - Bo masz swoje mieszkanie.
Nie musimy do niego chodzić ani się nim zajmować.
To jakby pływająca łódź ratunkowa. Bo wiemy, że nie jesteśmy małżeństwem.
Ta klitka kosztuje 400 dolarów za miesiąc, Alvy.
- 400 dolarów za miesiąc? - Tak, zgadza się.
Ma robaki i kiepską hydraulikę.
Jezu! Mój księgowy odliczy to jako upust podatkowy. Ja za nie zapłacę.
- Sądzisz, że nie jestem dość mądra. - Nie bądź śmieszna.
To dlaczego ciągle nalegasz, żebym szła na kursy, jakbym była głupia?
Kształcenie dla dorosłych to cudowna sprawa.
Spotyka się interesujących profesorów. To pobudzające.
Czy to wygląda na dobry kurs?
„Poezja współczesnoamerykańska”.
Zobaczmy. Może powinnam się zapisać...
„Wprowadzenie do powieści”.
Tylko nie zapisuj się na żaden kurs,
- gdzie będziesz musiała czytać Beowulfa. - Co?
Jak myślisz? Powinniśmy iść na party w Southampton?
Nie bądź głupia. Na co nam inni ludzie?
Powinniśmy wyłączyć światła i bawić się w gdzie jest salami czy co.
Słuchaj, idę po papierosa, dobra?
Trawka, tak?
Iluzja, że zrobi z ciebie białą kobietę bardziej na Billie Holiday.
- Kochałeś się kiedyś na haju? - Ja? Nie.
Jak użyję trawki czy alkoholu, to robię się nieznośnie wspaniały.
Słowa nie opiszą, jak cudowny się robię.
Dlaczego musisz być na haju za każdym razem, jak się kochamy?
- To mnie rozluźnia. - Musisz być sztucznie rozluźniona,
- zanim pójdziemy do łóżka? - A co to za różnica?
Wstrzyknij sobie środek nasenny. To wszystko prześpisz.
I kto to mówi. Chodzisz do psychiatry od 15 lat.
Powinieneś sobie zapalić. Wstałbyś z jego kanapy w mig.
- Daj spokój. Nie potrzebujesz tego. - Co robisz?
- Nie, Alvy. Proszę. - Raz bez tego wytrzymasz.
Czekaj. Mam świetny pomysł.
Poczekaj chwilkę. Mam malutką sztuczkę artystyczną.
Erotyczną sztuczkę artystyczną, którą przywiozłem z miasta...
i która, jak sądzę, będzie doskonała.
Proszę. Tworzy klimat staro-nowoorleański.
A teraz możemy zająć się naszymi sprawami...
i nawet możemy wywoływać zdjęcia, jak będziemy chcieli.
- Coś nie tak? - Nie. Czemu?
Nie wiem. Tak jakbyś była nieobecna.
- Nie, wszystko w porządku. - Na pewno?
Nie wiem. Wydaje się, że jesteś daleko.
Zróbmy to w końcu, dobrze?
Czy mi się zdaje, czy ty tylko przerabiasz punkty po kolei?
Nie wiesz, gdzie położyłam mój szkicownik?
Jak wy dwoje to robicie, to ja chyba sobie porysuję.
- Coś takiego nazywam nieobecnością. - Masz moje ciało.
Tak, ale ja chcę całość.
Nie, potrzebuję trawki.
Zepsujesz wszystko, jak zapalisz trawkę.
Jestem komikiem. Jak rozśmieszę kogoś, kto jest na haju,
to to się nie liczy, bo tacy zawsze się śmieją.
- Zawsze byłeś taki zabawny? - Co to jest? Wywiad?
Mamy się kochać.
Ten gość jest z natury zabawny. On może dla ciebie pisać.
Tak... Chłopcze, on mówi, że jesteś naprawdę dobry.
Pozwól mi wyjaśnić, jak pracuję.
Nie wyglądam na zabawnego faceta jak niektórzy.
Wiesz, że zaraz się przewrócisz.
Jednak materiał dla mnie musi być wyśmienity.
Pracuję... Jestem szykowny.
Zaraz wytłumaczę. Na przykład zaczynam z piosenką.
W stylu musicalu, bum tra ta ta ta ta, i wychodzę...
Co za cudowne miejsce!
I widownia też jest wspaniała!
I jak widzę was tu z uśmiechem na twarzy
To chce mi się krzyczeć „To jest to!”
Potem opowiadam parę kawałów. Tu jesteś mi potrzebny.
„Właśnie wróciłem z Kanady. Sporo tam mówią po francusku.
Na przykład Jeanne d'Arc znaczy, że nie ma światła w toalecie.
Spotkałem olbrzymiego drwala...”
Jezu! Co za żałosny facet.
Zobaczcie, jak się mizdrzy.
Uważa się za cudownisia. Rzygać się chce.
Gdybym tylko miał odwagę opowiadać własne kawały.
Nie wiem, jak długo jeszcze mogę tak szczerzyć zęby.
Jestem nie w tym biznesie. Wiem to.
„Ale... chéri...
co ja z tym zrobię?”
„Marie! Czasem tak mnie denerwujesz!”
Szaleją na takie coś!
Napisz mi coś takiego. Numerek po francusku. Umiesz?
Gdzie jestem? Muszę się przeorientować.
To jest Uniwersytet Wisconsin, tak? Bo ja zawsze jestem spięty...
Mam złe doświadczenia z uczelniami. Chodziłem na uniwerek w Nowym Jorku.
I wyrzucili mnie na pierwszym roku
za oszukiwanie na końcowym z metafizyki.
Zajrzałem do duszy chłopaka siedzącego obok.
I potem moja matka, emocjonalnie naładowana kobieta,
zamknęła się w łazience i przedawkowała grę w domino.
W tamtym czasie byłem załamany. Chodziłem do analityka.
Miałem zapędy samobójcze i w rzeczy samej, popełniłbym samobójstwo.
Jednak chodziłem do analityka będącego ścisłym Freudytą.
Jak się zabijesz, to i tak trzeba płacić za spotkania stracone.
Alvy, byłeś wspaniały. Nie żartuję. Było...
- Byłeś taki zabawny. - Widownie studenckie są cudowne.
I zaczynam też bardziej rozumieć twoje źródła.
Tak? Występ o 12 będzie całkiem inny.
Nie mogę doczekać się jutra. Poznasz moją mamę i tatę.
- Od razu mnie znienawidzą. - Nie sądzę.
Wcale nie sądzę, żeby cię mieli znienawidzić.
Jest Wielkanoc. Będzie przyjemny obiad. Myślę, że bardzo cię polubią.
Dobra szynka w tym roku, mamo.
Tak.
Babunia zawsze tak wspaniale wszystko zrobi.
Pyszny sos!
Rzeczywiście. Wybuchowa szynka.
Poszłyśmy na bazar.
Annie, babcia i ja. Znalazłyśmy ładne oprawki.
Naprawdę fajnie się bawiłyśmy.
Ann wspomniała, że od 15 lat chodzisz do psychiatry.
Tak. Nawet nieźle mi idzie.
Wkrótce już jak położę się tam na kanapie,
to nie będę miał śliniaczka.
Duane i ja poszliśmy na nabrzeże.
Cały dzień zalepialiśmy dziury.
I Randolph Hunt był pijany. Jak zwykle.
Ten Randolph Hunt. Pamiętasz Randy'ego Hunta, Annie.
- Był z tobą w chórze. - Tak.
Ta rodzina jest niewiarygodna.
Matka Annie jest bardzo piękna.
I gadają o bazarach i nabrzeżach.
A ta staruszka na końcu to prawdziwe uosobienie antypatii do Żydów.
Są bardzo amerykańscy. Bardzo zdrowi. Jakby nigdy nie chorowali czy co.
Nie to, co moja rodzina. Są jak dzień i noc.
Żeby go szlag trafił. A komu on potrzebny.
- Jego żona ma cukrzycę. - Cukrzycę?
To ma być usprawiedliwienie? Cukrzyca?
Ten facet ma 50 lat i nie ma stałej pracy.
Czy to jest powód, żeby kraść od ojca?
O czym ty mówisz?
No tak! Broń go!
Podaj tu wursta.
- Mo Moskowitz miał zawał. - Niemożliwe!
Jak chce pani spędzić święta, pani Singer?
- Pościmy. - Pościcie?
Bez jedzenia. Żeby odpokutować za grzechy.
Jakie grzechy? Nie rozumiem.
Prawdę mówiąc, my też nie.
Alvy...
Cześć, Duane. Jak leci?
To mój pokój.
O, tak? Bardzo fajny.
Mogę ci się do czegoś przyznać?
Mówię ci to, bo jako artysta, sądzę, że to zrozumiesz.
Czasami, kiedy kieruję samochodem...
w nocy na drodze widzę światła zbliżające się w moim kierunku.
Pędem. Mam ten nagły impuls, żeby szybko skręcić kierownicę
prosto w nadjeżdżający samochód.
Oczekuję wybuchu.
Dźwięku rozpryskującego się szkła.
Płomieni strzelających z wyciekającej benzyny.
Rozumiem. Cóż...
muszę już iść, Duane, bo...
muszę już wracać na planetę Ziemię.
- Żeby nie było za długo. - Odwiedź wujka Billa.
- Jest cudowny. - Tak sądzisz?
- Zabierasz ich na lotnisko? - Duane może.
Nie dopiłem drinka.
Tak, Duane jedzie. Chwileczkę. Muszę wziąć...
- Śledziłeś mnie. - Nie śledziłem cię.
Śledziłeś mnie!
Szedłem za tobą, gapiąc się. To nie śledzenie.
- Jaka jest twoja definicja śledzenia? - Ja szpiegowałem.
Zdajesz sobie sprawę ze swojej paranoi?
Obejmowałaś jakiegoś faceta.
To jest najgorszy rodzaj paranoi.
Nie zacząłem od szpiegowania. Chciałem spotkać cię po szkole.
Chciałeś, żeby ten związek był luźny, pamiętasz?
Masz romans ze swoim profesorem.
Ten palant z tego gównianego kursu o kryzysie w zachodniej kulturze?
Motywy egzystencjalne w literaturze rosyjskiej!
To wszystko to umysłowa masturbacja.
W końcu coś, na czym się znasz.
Nie krytykuj masturbacji. To seks z kimś, kogo kocham.
Nie mamy romansu. Ma żonę.
On tylko myśli, że jestem układna.
Układna. Co, masz 12 lat?
- To powiedzenie z Chippewa Falls. - No i co z tego?!
Wkrótce będziesz miła i różana. A potem położy ci rękę na tyłku.
Zawsze odczuwałeś wrogość do Davida.
- Mówisz do nauczyciela David? - Tak ma na imię.
To biblijne imię, tak? A jak on na ciebie mówi? Batszeba?
Alvy. Alvy, to ty nigdy nie chciałeś zobowiązać się na poważnie.
Uważasz, że nie jestem wystarczająco mądra.
Już się o to kłóciliśmy w zeszłym miesiącu. A może nie pamiętasz?
- Wróciłam! - Tak? I jak poszło?
Było bardzo dziwnie, ale to bardzo miła kobieta.
Nie musiałam kłaść się na kanapie. Kazała mi siedzieć.
Opowiedziałam jej o rodzinie i uczuciach do mężczyzn,
i o moim związku z bratem.
Wspomniała o zazdrości o penisa. Wiesz coś o tym?
Jestem jednym z niewielu mężczyzn, którzy na to cierpią.
Mów dalej. Ciekawe.
Powiedziała, że czuję się winna
z powodu impulsów do małżeństwa i dzieci.
Wtedy sobie przypomniałam, jak byłam mała,
widziałam, jak moi rodzice się kochali.
To wszystko w pierwszej godzinie?
Ja chodzę od 15 lat i niczego takiego nie miałem.
Opowiedziałam jej mój sen i się popłakałam.
Płakałaś? Ja ani razu nie płakałem. To fantastyczne.
Ja się wyżalam. Siedzę i się żalę.
W tym śnie Frank Sinatra trzyma poduszkę na mojej twarzy
i nie mogę oddychać.
- Sinatra? - Tak. Dusi mnie.
Jasne. Bo on jest piosenkarzem i ty jesteś piosenkarką.
Cudownie. Więc próbujesz się udusić.
To perfekcyjny wgląd analityczny.
Powiedziała, że nazywasz się Alvy Singer.
- Co masz na myśli? Ja? - Tak, ty.
Bo we śnie tłukę okulary Sinatrze.
Nie Wspominałaś, że Sinatra miał okulary.
Co chcesz powiedzieć? Że ja cię duszę?
Boże, Alvy. Zrobiłam mu coś strasznego.
Bo potem, jak śpiewał, to miał taki cieniutki głos.
Co na to lekarz?
Powinnam przychodzić pięć razy w tygodniu.
I wiesz, chyba lubię analizę.
Jedyny problem to czy zmieni to moje picie?
- Czy zmieni to twoje picie? - Moje życie.
- Powiedziałaś „Czy zmieni moje picie”. - Powiedziałam „Czy zmieni moje życie”.
- Powiedziałaś picie. - Życie!
Powiedziała „Czy zmieni to moje picie?”, sami słyszeliście, nie oszalałem.
Powiedziałam jej, że nie traktujesz mnie poważnie,
bo nie uważasz, że jestem dość mądra.
Dlaczego zawsze to wyciągasz?
Bo zachęcam cię do korzystania z kursów dla pracujących?
Spotykasz cudownych, interesujących profesorów.
Kursy dla pracujących to takie bzdury. Nauczyciele są durni.
Nie obchodzi mnie, co sądzisz o Davidzie. To dobry nauczyciel.
I dlaczego za mną łazisz?
- Łaziłem za tobą i Davidem. - No to skończmy z tym.
Cudownie. Wspaniale. Nie wiem, co zrobiłem nie tak.
Przestała się mną interesować. Czy zrobiłem coś nie tak?
To nigdy nie jest coś, co się zrobi. Tacy są ludzie. Miłość usycha.
Miłość usycha? Boże! To bardzo przygnębiająca myśl.
Muszę zadać panu pytanie. Pana żona w łóżku...
czy potrzebuje jakiejś sztucznej stymulacji? Jak marihuana?
Używamy dużego wibrującego jajka.
Dużego wibrującego jajka?
Cóż, jak się pyta psychopatę, to się słyszy taką odpowiedź. Jezu!
Właśnie. Wyglądacie na szczęśliwą parę.
- Czy tak jest? - Tak.
Czemu to zawdzięczacie?
Jestem bardzo płytka i nieciekawa...
i nie mam żadnych pomysłów ani nic do powiedzenia.
- A ja jestem dokładnie taki sam. - Rozumiem. No cóż, to bardzo ciekawe.
To jakoś to godzicie, co?
Cóż, dziękuję bardzo za rozmowę.
Nawet jako dzieciak zawsze wybierałem nieodpowiednie kobiety.
To chyba mój problem.
Matka zabrała mnie na Królewnę Śnieżkę. Wszyscy zakochali się w Królewnie Śnieżce.
Ja natychmiast zakochałem się w Złej Królowej.
- Przestaliśmy się już sobą cieszyć. - Jak tak możesz mówić?
Zawsze na mnie naciskasz, żebym się poprawiła.
Chyba zbliża ci się okres.
Nie dostaję okresu! Jestem postacią z kreskówek!
Nie mogę być smutna raz na jakiś czas?
Max, zapomnij o Annie. Znam mnóstwo kobiet, z którymi możesz się spotykać.
Nie chcę spotykać się z innymi kobietami.
Mam dla ciebie dziewczynę. Spodoba ci się. Jest dziennikarką dla Rolling Stone.
Tu jest więcej ludzi, żeby zobaczyć Maharishi,
niż na Dylanie.
Opisywałam koncert Dylana. To było świetne.
Szczególnie gdy śpiewał: „Przyjmuje wszystko tak jak kobieta...
I potrafi kochać tak jak kobieta. Właśnie tak.
I cierpi także tak jak kobieta.
Jednak gdy płacze, płacze jak mała dziewczynka”.
Po tym, najbardziej charyzmatyczne wydarzenie, które opisywałam...
to urodziny Micka na Madison Square Garden.
- Wspaniale. Po prostu wspaniale. - Byłeś na Dylanie?
Ja? Nie, nie mogłem. Mój szop miał zapalenie wątroby.
Masz szopa?
Kilka.
Jedyne słowo na to brzmi transprzecudowne.
To transprzecudowne.
Mógłbym to inaczej określić.
Jest Bogiem. Ten człowiek to Bóg. Ma miliony wiernych,
którzy przeczołgaliby się przez świat, żeby dotknąć skrawka jego szat.
Tak? To musi być ogromny skrawek.
- Ja jestem różokrzyżowcem. - Tak?
Nie odpowiada mi żadna religia, która ogłasza się w Mechanice Popularnej.
Zobacz. Tu Bóg wychodzi z męskiej toalety.
To niewiarygodnie transprzecudowne!
Byłam na koncercie Stonesów, kiedy zabito tego gościa.
Serio...? Byłem na koncercie Alice Cooper,
gdzie sześć osób zabrano do szpitala z objawami złych fal.
Chyba nie przeszkadzało ci, że tyle mi to zajęło?
Nie. Nie... Nie Wygłupiaj się. Wiesz...
Znów odzyskuję czucie w szczęce.
Seks z tobą to naprawdę kafkowskie przeżycie.
Dziękuję.
Mówię to jako komplement.
Sądzę... sądzę, że za duży nacisk kładzie się na orgazm.
Wiesz, żeby nadrobić za puste obszary życia.
Kto tak powiedział?
Nie wiem. Chyba Leopold i Loeb.
Halo.
O, cześć!
Nie... Co...
Co się stało?
Masz straszny głos.
Nie, jasne...
Co za nagły wypadek?
Nie. Zostań tam. Zostań tam. Już tam jadę.
Zostań tam. Już jadę.
To ja. Otwórz. Nic ci nie jest?
Co się stało? Wszystko w porządku?
W łazience jest pająk.
Co?
W łazience jest wielki, czarny pająk.
Ściągnęłaś mnie tu o trzeciej rano, bo w łazience jest pająk?
Wiesz, jak na mnie działają owady. Nie usnę, jak coś żywego blisko pełza.
Zabij to! Co się z tobą dzieje? Nie masz żadnej trucizny w domu?
Nie.
Ile razy ci mówiłem. Powinnaś mieć dużo spryskiwacza na owady.
Nigdy nie wiadomo, kto przypełźnie.
I apteczkę, i gaśnicę...
Daj mi magazyn, bo jestem trochę zmęczony.
Nabijasz się ze mnie, ale ja jestem gotowy na wszystko.
Coś nagłego, sztormowa fala, trzęsienie ziemi.
Co to? Byłaś na koncercie rockowym?
Tak.
Tak? Naprawdę?
Jak ci się podobał?
Był... znaczy się, odlotowy? Osiągnął całkowitą odlotowość?
Było świetnie.
Dlaczego nie zawołasz tego faceta, z którym poszłaś na koncert,
żeby przyszedł i zabił pająka?
Zawołałam cię. Masz zamiar mi pomóc czy nie?
Od kiedy czytasz Przegląd Krajowy?
W co się przemieniasz?
Lubię znać wiele punktów widzenia.
To niech William F. Buckley ci zabije pająka.
Alvy, jesteś wrogo nastawiony, wiesz?
To nie wszystko. Schudłeś i wyglądasz na zmęczonego.
Jest trzecia rano! Wyciągnęłaś mnie z łóżka.
Przyleciałem tutaj. Nie mogłem złapać taksówki. Powiedziałaś, że to pilne.
Leciałem na górę. Wcześniej byłem o wiele bardziej atrakcyjny.
Spotykasz się z prawicową gwiazdą rock and rolla?
Chcesz szklankę mleka czekoladowego?
Co ja jestem? Twój syn? Przyszedłem...
Mam dobrą czekoladkę.
- Gdzie jest pająk? - W łazience.
Nie zgniataj go.
I jak będzie martwy, wrzuć do muszli i spuść wodę parę razy.
Kochanie, zabijam pająki, od kiedy miałem 30 lat, dobrze?
To bardzo duży pająk. Kupa kłopotów. Są dwa.
Nie sądziłem, że jest taki duży, ale to wielki pająk. Masz szczotkę?
Jest u ciebie. Chyba ją tam zostawiłam. Przykro mi. Co robisz?
Kochanie, w twojej łazience jest pająk
- rozmiaru ciężarówki. - Dobra.
- Co to jest? Masz czarne mydło? - To na moją cerę.
Co, zapisałaś się do murzyńskiego zespołu?
Wszystko
Udało się. Oba zabiłem. Czym się martwisz?
Co chciałaś, żebym zrobił? Złapał i poddał go resocjalizacji?
- Nie idź. Proszę. - Co to ma znaczyć, nie...
Co jest? Spodziewasz się jeszcze termitów?
Co się dzieje?
Nie wiem. Brak mi ciebie.
- Jezu. Naprawdę? - O, tak.
- Alvy? - Co?
Czy był ktoś w twoim pokoju, jak zadzwoniłam?
- Co masz na myśli? - No...
Zdawało mi się, że słyszałam głos.
Miałem włączone radio. Nie, przepraszam, telewizor.
Oglądałem...
Alvy, nie rozstawajmy się już nigdy.
Nie chcę być osobno.
Sądzę, że oboje jesteśmy zbyt dojrzali na coś takiego.
Mieszkanie razem nie było takie złe, co?
Nie. Dla mnie było cudowne. Wiesz?
Lepsze niż którekolwiek z moich małżeństw.
Jest w tobie coś innego.
Nie wiem, co to takiego, ale to jest cudowne.
Wiesz, uważam, że jakbyś mi pozwolił,
to pomogłabym ci mieć więcej satysfakcji.
Znaczy, wiem, że to trudne. To...
Alvy, a może byśmy... wyjechali na ten weekend?
Może zabierzemy Roba i całą trójką pojechalibyśmy do Brooklynu?
Mógłbym ci pokazać stare okolice. Podobałoby ci się.
Tak, wiem.
O, mój Boże! Co za wspaniały dzień!
Uważaj na drogę! Rozklekoczesz samochód!
Nigdy nawet nie byłam w Brooklynie.
Zobaczysz stare okolice.
Pokażemy ci boisko szkolne.
Byłem świetnym sportowcem. Powiedz jej, Max. Najlepszym. Na całym boisku.
Raz rzucili mu piłkę nożną, a on próbował ją kozłować.
Często spadały mi okulary.
Zobacz! To mój stary dom. Tu właśnie mieszkałem.
O, cholera!
Masz szczęście. Gdzie ja kiedyś mieszkałem, teraz jest sklep porno.
Mam stąd sporo bardzo miłych wspomnień.
Jak twoi rodzice bez przerwy się kłócili?
Tak, i zawsze o najdurniejsze rzeczy.
- Wyrzuciłaś sprzątaczkę? - Kradła!
Jest kolorowa! Oni i tak mają sporo kłopotów!
- Grzebała w mojej portmonetce! - Wystarczająco są prześladowani!
- Kto prześladuje? Ukradła! - No i co? Stać nas na to!
Jak to stać nas? Z twojej pensji? A jak więcej ukradnie?
To kolorowa kobieta z Harlemu! Nie ma pieniędzy!
Ma prawo od nas kraść! Od kogo ma kraść, jeśli nie od nas?
- Oboje jesteście szaleni! - Nie słyszą cię, Max.
Leo, wyszłam za durnia!
Max. Co to takiego?
To party na cześć powrotu mego kuzyna Herbie'ego w 1945.
Patrz. Tam. To jest Joey Pintka. Był przyjacielem mego ojca.
Zawsze się przyczepiał, jak byłem mały.
Joey Pintka. Widzisz? Piątka.
Widzisz? Piątka.
Zawsze będziesz pamiętał moje nazwisko.
Tylko pomyśl o Joey Pięć Centów.
To ja! Joey Pięć Centów!
Co za dupek.
A najbardziej męczyła mnie siostra mojej mamy, Tessie.
Zawsze byłam siostrą ze zdrowym rozsądkiem.
Tessie zawsze była tą z charakterem.
Jak była młodsza, wszyscy chcieli żenić się z Tessie.
Tessie Moskowitz miała osobowość. Była duszą getta, bez wątpienia.
Kiedyś była bardzo piękna.
Tessie, mówią, że byłaś siostrą z osobowością.
Byłam bardzo piękna.
- Jak ta osobowość się ujawniła? - Byłam bardzo czarująca.
Wielu mężczyzn interesowało się tobą?
Byłam bardzo żywa w tańcu.
Ciężko w to uwierzyć.
Miałam wspaniały dzień.
To wspaniale tak spędzić urodziny.
- Twoje urodziny są dopiero jutro. - Ale już bardzo blisko.
Tak, ale nie będzie prezentów przed północą.
Ciekawe, co to jest.
- Wszystkiego najlepszego. - Co to takiego?
Czy to prezent? Żartujesz sobie?
- Tak. Może przymierzysz? - Tak? Raczej...
To jest bardziej prezent dla ciebie.
Doda 10 lat do naszego życia intymnego.
- Tak. Daj spokój. - Oto prawdziwy prezent.
Tak? Co to jest?
- Zajrzyj. - Zobaczmy.
Dobra, zobaczmy.
O Boże!
Wiedziałeś, że to chciałam! Boże! To jest wspaniałe. Boże!
Nakładaj zegarek i... i tego, no, i już.
Boże.
Wydaje się
Że jest jak dawniej
Nasza bliskość
Nasze rozmowy
Wydaje się
Że jest jak dawniej
Nasze spacery
I jest wciąż cudownie
Zarzucać ci ramiona
Na szyję.
Tak cudownie
Jak w dniu
Gdy cię spotkałam
Wydaje się
Że jest
Jak dawniej
Randki przy świecach i kwiaty
Jak dawniej
Zwierzenia do rana
Spełnianie marzeń
Wspólne plany
Wydaje się, że jest
Jak dawniej
Tutaj
Z Tobą
Dziękuję.
Byłaś sensacyjna. Mówiłem ci, że jak tego nie rzucisz, to będziesz wspaniała.
I... i wiesz... byłaś sensacyjna.
Wiesz, Alvy, to tylko była cudowna widownia.
Ułatwia mi to bardzo, bo mogę być...
Przepraszam. Cześć, jestem Tony Lacey.
Chcieliśmy tylko powiedzieć, że bardzo podobał nam się twój repertuar.
Tak, naprawdę?
Sądzę, że jest bardzo muzyczny i bardzo mi się podoba.
To bardzo miło. Dziękuję bardzo.
Nagrywasz? Czy... Czy jesteś z jakąś wytwórnią?
Ja? Nie.
Nie. Żadną.
Chciałbym o tym porozmawiać kiedyś, jak będziesz miała chwilę.
- Może razem popracujemy. - To bardzo miłe.
Chwileczkę. To jest Alvy Singer. Znasz Alvy'ego?
Nie, ale wiem, co robisz. Jestem twoim wielbicielem.
Dziękuję bardzo.
To jest Shaun i Bob, i... Bob i Petronia.
Cześć.
Idziemy do Pierre'a. Będziemy nocowali u Pierre'a.
Spotkamy się z Jackiem i Anjelicą i pójdziemy na drinka.
Jak chcecie przyjść, to będzie nam bardzo miło.
Możemy posiedzieć i pogadać. Nic...
Nic wielkiego. Tylko odprężenie. Będzie bardzo ciepło.
Pamiętasz, mamy tę sprawę?
Jaką sprawę?
Nie pamiętasz, jak rozmawialiśmy o tym, że byliśmy... Mieliśmy...
O, o tej sprawie! O, ta sprawa.
Tak. Tak...
No cóż, jeśli nie pasuje, to w porządku. Zrobimy to innym razem.
Może jak będziecie na wybrzeżu, to się spotkamy.
Wspaniały repertuar. Bardzo mi się podobał.
Miło było cię poznać. Dobranoc.
Do widzenia.
Co się stało? Chciałaś iść na to party?
Nie wiem. Mogło być fajnie.
Miło by było poznać nowych ludzi.
Nie sądzę, żebym mógł znieść ciepły wieczór. Nie reaguję dobrze na ciepło.
Mam skłonność do... Jak jest mi za ciepło, to dojrzewam i gniję.
To nie dla mnie...
Więc nie chcesz iść na party. To co chcesz robić?
Żydowscy podżegacze wojenni...
próbowali uciec ze swoim złotem
Wtedy w Brooklynie po raz ostatni dobrze się bawiłam.
- Nigdy się już nie śmiejemy. - Jestem zmienna i niezadowolona.
- Jak często śpicie ze sobą? - Często uprawiacie seks?
Prawie nigdy. Może trzy razy na tydzień.
Bez przerwy. Ze trzy razy w tygodniu.
Niedawno Alvy chciał się kochać.
Ona nie chciała ze mną spać.
Ale... Sama nie wiem...
Pół roku temu zrobiłabym to, żeby mu sprawić przyjemność.
Próbowałem wszystkiego. Włączam muzykę i zapalam czerwoną żarówkę.
Jednak chodzi o to, że odkąd tu przychodzę,
czuję, że mam prawo do swoich własnych odczuć.
Sądzę, że byłabyś dumna, bo nabrałam pewności siebie.
Płacę za jej analitykę. A ona robi postępy i ja jestem wykołowany.
Czuję się bardzo winna, bo Alvy za to płaci.
Więc czuję się winna, jak nie pójdę z nim do łóżka.
A jak pójdę, to tak jakbym szła wbrew swoim odczuciom.
Ona robi postępy, a ja nie. Jej postępy niszczą mój postęp.
Czasami myślę, że powinnam mieszkać z kobietą.
Nie wierzę! Nigdy nie braliście kokainy?
Ja zawsze chciałam spróbować. Jednak Alvy bardzo tego nie lubi.
Nie zwalaj na mnie. Nie chcę napychać sobie nosa białym proszkiem.
To moja membrana nosowa.
- Nigdy nie próbujesz niczego nowego. - Jak możesz tak mówić?
Powiedziałem, że ty, ja i ta twoja koleżanka
możemy stworzyć trójkąt.
- To obrzydliwe! - Wiem, ale za to nowe.
Nie mówiłaś, że nie może być obrzydliwe.
Daj spokój, Alvy.
Zrób przysługę swemu ciału. Spróbuj.
Jestem pewien, że to niezła zabawa, bo Inkowie to robili.
I byli strasznie zabawni.
No już. Dla własnego doświadczenia. Chcesz pisać.
To wspaniały towar. Właśnie dostałem z Kalifornii.
Wiecie, że w przyszłym tygodniu jedziemy do Kalifornii?
To niesamowite. Bardzo się cieszę.
Sprzedałem interes i teraz robię w telewizji.
Nie. To wcale nie to. Alvy. Wręcza nagrodę w telewizji.
Zachowujesz się, jakbyś pogwałcał zasadę moralną.
Musimy opuścić Nowy Jork w Boże Narodzenie, co mnie wykańcza.
Słuchaj, jak będziesz w Kalifornii,
przywiózłbyś mi trochę kokainy?
Jasne. Z przyjemnością.
Włożę ją sobie do wydrążonego obcasa w bucie.
Tak nawiasem mówiąc, ile kosztuje ten towar?
Około 2000 dolarów za uncję.
Czyżby? I jakiego to daje kopa? Bo ja nigdy...
Nigdy nie byłem tak zrelaksowany, jak tutaj, Max.
Pokażę ci mój dom. Mieszkam obok Hugh Hefnera.
Korzystam z jego jacuzzi.
A kobiety są jak z Playboya,
tylko że te ruszają rękami i nogami.
Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę Beverly Hills.
Architektura jest taka spójna.
Francuska obok hiszpańskiej, elżbietańskiej i japońskiej.
Boże! Tak tu czysto.
Bo oni nie wyrzucają śmieci. Robią z nich programy telewizyjne.
Odpuść sobie, Max. Są święta.
Uwierzysz, że to święta?
W Nowym Jorku śnieżyło i naprawdę było bardzo szaro, oczywiście.
Święty Mikołaj dostanie porażenia słonecznego.
Max, nie ma przestępstw. Nie ma rabunków.
Nie ma przestępstw ekonomicznych.
Jednak są rytualne morderstwa w kultach religijnych.
Same kulty.
Jak już tu jesteś, musisz zobaczyć mój TV-show.
I mamy zaproszenie na wielkie przyjęcie świąteczne.
Dobra, Charlie, dodaj mi tu trochę porządnego śmiechu.
Trochę więcej...
Max, zdajesz sobie sprawę, jakie to niemoralne?
- Max, mam bombową serię. - Wiem. Jednak dodajesz sztuczne śmiechy.
Dodaj mi tu ogrom śmiechu, Charlie.
Robimy to na żywo przed widownią.
I nikt się nie śmieje, bo dowcipy nie są śmieszne.
Właśnie dlatego ta maszyna to dynamit.
Daj mi tu średni chichot.
I potem ogromne brawa.
Czyżbym słyszał gwizdy?
Max.
Nie czuję się dobrze.
- Co się stało? - Nie wiem.
Nagle... zakręciło mi się w głowie.
- Kręci mi się w głowie, Max. - No to usiądź.
O Jezu!
- Nic ci nie jest? - Nie wiem.
- Chcesz się położyć? - Nie.
Cały ranek mnie mdliło.
- Może chcesz piwa imbirowego? - O... Max, nie.
Może lepiej, żebym się położył.
Może spróbujesz zjeść troszkę tego? To tylko kurczak.
O, nie. Nie mogę tego zjeść. Niedobrze mi.
Może dasz mi coś, co przetrzyma mnie przez następne dwie godziny.
Muszę iść do Burbank i wręczyć nagrodę w programie telewizyjnym.
Właściwie to nic ci nie jest, moim zdaniem.
Nie masz gorączki ani objawów czegoś poważnego.
- Jadłeś wieprzowinę czy małże? - Przepraszam, doktorze.
Alvy, to byli z tego programu. Powiedzieli, że nie ma sprawy.
Znaleźli zastępstwo, więc będą nagrywać bez ciebie.
Jezu! A teraz ominie mnie TV-show?
- Doktorze... - Mówię tylko,
że nic nie mogę znaleźć.
- Kompletnie nic? - Nie. Mogę sprowadzić laboranta.
Mogę prosić o sól?
Może lepiej zabierzmy go do szpitala na dzień lub dwa.
Do szpitala?
Inaczej nie można stwierdzić, co się dzieje.
Właściwie to nie takie złe.
Nie mów, że musimy iść od samochodu do domu.
Moje stopy jeszcze nie tknęły chodnika, od kiedy jestem w Los Angeles.
Spotkam się z tobą, jak ty spotkasz się z Freddiem.
Spotkałem się z Freddiem. Freddy spotkał się z Charlie'em.
Wszystkie dobre spotkania już są zajęte.
Na razie to propozycja. Jednak chyba mogę zdobyć pieniądze,
żeby zrobić z tego koncepcję i potem przerobić to na pomysł.
Podoba ci się ten dom, Max?
Nawet mam mapę, żeby trafić do łazienki.
Trzeba było mi powiedzieć, że to party Tony'ego Lacey.
A co to za różnica?
- Chyba smali cholewki do Annie. - Nie. Niestety, Max...
- Spotyka się z tamtą dziewczyną. - Którą?
Tą z WLM.
- WLM? - Widoczną Linią Majtek.
- Max, jest cudowna. - Tak, jest dycha, Max.
Świetna, bo ty masz zwykle dwójki.
Nie ma dwójek, Max.
Te z torbami w Central Parku, z maskami chirurgicznymi...
Jak ci się podoba ta para? Właśnie wrócili z Masters and Johnson.
Tak. Oddział intensywnej terapii.
Mój Boże. Max, ona chyba do mnie mruga.
Jak ona tu podejdzie, to mój mózg zamieni się w papkę.
- Cześć. - Cześć. Jesteś ten Alvy Singer, tak?
- Czy nie spotkaliśmy się na EST? - EST? Nie, nigdy nie byłem na EST.
- No to jak możesz to krytykować? - On nic nie mówił.
Wyszedłem, żeby dostać terapii wstrząsowej, ale zabrakło prądu.
- On próbuje moje dania. Znacie się? - Jak leci?
Sprawdzasz, czy jest zatrute?
Tak. On jest szalony.
Jesteście ubrani na biało. Jesteśmy w niebie. Uri Geller pewnie tu jest.
Będziemy działać razem.
Potrzeba nam 6 tygodni. W 6 tygodni możemy nagrać cały album.
Nie wiem. To dla mnie obce.
Możesz tu zamieszkać. Możesz mieć całe skrzydło.
- Tak? Tu mieszkać? - Serio. Dlaczego się uśmiechasz?
Nie wiem. Nie wiem.
Nie tylko jest świetnym agentem, na dodatek daje dobre spotkania.
To wspaniały dom. Poważnie. Sauny, jacuzzi, trzy korty tenisowe.
Wiecie, kto był pierwotnym właścicielem?
Nelson Eddy, potem Legs Diamond.
- Wiecie, kto tu mieszkał? - Trigger.
Charlie Chaplin. Zaraz przed jego nieamerykańską zagrywką.
To wspaniale.
Jednak wy ciągle jesteście nowojorczykami.
Tak, bardzo mi się tam podoba.
Kiedyś tam mieszkałem. Długo tam mieszkałem,
ale... jest teraz taki brudny.
Uwielbiam śmieci. To mój bzik.
To bardzo fajny pokój projekcyjny, Tony.
Jest jeszcze coś o Nowym Jorku.
Jak chcesz iść na film, to musisz stać w kolejce. Można zamarznąć.
Wczoraj widzieliśmy tu Wielką iluzję.
To świetny film, jak się jest naćpanym.
Zobaczcie naszą sypialnię. Zrobiliśmy coś fantastycznego.
Nie, dzięki, stary. Zostanę.
Cudowne. Cały dzień tylko jedzą i oglądają filmy.
I powoli starzejesz się i umierasz.
Ważne jest, żeby raz na jakiś czas się postarać.
Uważasz, że jego dziewczyna jest ładna?
Ciutkę zbyt obojnakowa, ale wystrzałowa.
Tak. Zapomniałem moją mantrę.
To było coś wspaniałego.
Wcale nie sądzę, że Kalifornia jest zła.
Powrót do domu to tortury.
Masa pięknych kobiet.
Przyjemnie było poflirtować.
Muszę się pogodzić z faktami.
Uwielbiam Alvy'ego, ale nasz związek wydaje się już martwy.
Jak zwykle, dziś znów będę miał kłopoty z Annie w łóżku.
I na co mi to?
Gdybym tylko miała odwagę zerwać. Jednak to by go bardzo zraniło.
Gdybym tylko nie czuł się winny, prosząc Annie, żeby się wyprowadziła.
To by ją zniszczyło. Jednak powinienem być uczciwy.
Alvy, prawdę mówiąc... Wiesz...
Uważam, że nasz związek nie działa.
Wiem. Związek, moim zdaniem, jest jak rekin.
Musi być ciągle w ruchu, bo inaczej umiera.
I my właśnie mamy martwego rekina.
Czyj jest ten Buszujący w zbożu?
Jak tam jest moje imię, to podejrzewam, że mój.
Jasne, że jest... Wpisałaś się we wszystkich moich książkach...
bo wiedziałaś, że ten dzień kiedyś nadejdzie.
Alvy, tak samo chciałeś rozstania, jak i ja.
Bez wątpienia. Sądzę, że robimy coś dojrzałego.
Wszystkie książki o śmierci i umieraniu są twoje,
a cała poezja moja.
Zaprzeczenie śmierci. To pierwsza książka, jaką ci kupiłem.
Pamiętasz ten dzień?
Jezu, czuję się, jakby zdjęto ze mnie wielki ciężar.
Dzięki, Annie.
O, nie, nie. Chcę powiedzieć, że uważam, że to dla nas bardzo ważne...
żeby odkrywać nowe związki i takie tam rzeczy.
Bez wątpienia. Bo uczciwie daliśmy temu wszelakie szanse.
Mój analityk twierdzi, że to dla mnie kluczowe posunięcie.
I, no wiesz, ufam jej. Bo mój analityk ją polecił.
A poza tym, dlaczego masz znosić moje humory i załamania?
I wiesz, co jest naprawdę wspaniałe?
- Zawsze możemy do siebie wrócić. - Dokładnie.
Nie sądzę, żeby wiele par mogło to zrobić.
Rozstać się i pozostać przyjaciółmi.
Ta plakietka jest moja. Chyba wszystkie pozostałe są twoje.
Zaskarżyć Eisenhowera. Zaskarżyć Nixona.
Zaskarżyć Lyndona Johnsona. Zaskarżyć Ronalda Reagana.
Tęsknię za Annie. Popełniłem straszny błąd.
Mieszka w Los Angeles z Tonym Lacey.
No to do diabła z nią. Jak podoba jej się takie życie, to niech tam mieszka.
- Po pierwsze, to palant z niego. - Przecież skończył Harvard.
Może... Harvard też popełnia błędy. Kissinger tam wykładał.
Nie mów mi, że jesteś zazdrosny.
Tak. Zazdrosny? Troszeczkę. Jak Medea.
Czy mogę pani coś pokazać? Mam tu... Znalazłem to w mieszkaniu.
Czarne mydło. Myła sobie twarz czarnym mydłem 800 razy dziennie.
Proszę nie pytać mnie dlaczego.
Dlaczego nie spotykasz się z innymi kobietami?
Cóż, próbowałem. Jednak to... wie pani, to bardzo przygnębiające.
To mi się zawsze przydarza. Szybko! Daj szczotkę!
O co robisz tyle hałasu? To tylko homary.
Jesteś dorosłym mężczyzną. Wiesz, jak złapać homara.
Nie jestem sobą, od kiedy rzuciłem palenie.
Kiedy rzuciłeś?
16 lat temu.
- Co masz na myśli? - Na myśli?
Przestałeś palić 16 lat temu. Tak powiedziałeś?
Nie rozumiem.
Żartujesz sobie czy co?
Central Park się zazielenia.
Tak. Widziałem tego wariata, którego zawsze widywaliśmy...
w słomkowym kapeluszu, no wiesz, i na wrotkach.
Słuchaj... Chcę, żebyś tu wróciła.
No... to przyjadę tam i cię porwę.
Co masz na myśli, gdzie jestem? A jak sądzisz?
Jestem na lotnisku w Los Angeles. Przyleciałem.
Przyleciałem, żeby się z tobą zobaczyć.
Słuchaj. Możemy o tym nie rozmawiać przez telefon?
Bo czuję, że mam temperaturę.
I dostaję mdłości, jak to w Los Angeles. Nie za dobrze się czuję.
Gdziekolwiek chcesz się spotkać. Przyjadę. Wynająłem samochód.
Kieruję. Co tym
Co, czy to aż taki cud? Sam kieruję.
Poproszę kiełki lucerny i...
talerzyk tłuczonych drożdży.
Cześć.
Bardzo ładnie wyglądasz.
Nie. Tylko trochę schudłam i tyle.
Cóż... fajnie wyglądasz.
Rozmyślałem o tym i uważam, że powinniśmy się pobrać.
Alvy. Daj spokój.
Czemu? Chcesz tu mieszkać?
To jak mieszkanie w Wariatkowie.
Co masz na myśli? Całkiem tu w porządku.
No i Tony jest bardzo miły.
I... no, poznaję ludzi, chodzę na przyjęcia i gramy w tenisa.
To dla mnie wielki krok, no wiesz.
Mogę bardziej cieszyć się ludźmi.
Więc... nie wrócisz do Nowego Jorku?
Co takiego wspaniałego w Nowym Jorku? To ginące miasto.
Czytałeś Śmierć w Wenecji.
Sama nie czytałaś Śmierci w Wenecji, dopóki ci jej nie kupiłem.
Zgoda. Dawałeś mi tylko książki ze słowem „śmierć” w tytule.
Bo to bardzo ważny temat.
Alvy, nie jesteś zdolny cieszyć się życiem.
Jesteś jak Nowy Jork. Już taki jesteś.
Jesteś jakby taką wyspą dla samego siebie.
Nie mogę się niczym cieszyć, dopóki wszyscy się nie cieszą.
Jeśli ktoś gdzieś głoduje, to... to robi rysę na moim wieczorze.
No to chcesz wyjść za mąż czy nie?
Nie. Jesteśmy przyjaciółmi.
Chcę, żebyśmy pozostali przyjaciółmi.
Dobrze.
Proszę o rachunek!
Wściekły jesteś, prawda?
Tak, oczywiście, że jestem. Bo ty mnie kochasz. Wiem to.
Alvy, nie jestem w stanie stwierdzić, czy tak jest w tym momencie mego życia.
Wiesz, jaki jesteś cudowny.
Wiesz, że dzięki tobie w ogóle wychodzę z domu,
że zaczęłam śpiewać...
i bardziej odczuwałam swoje uczucia i całe to gówno.
W każdym razie. Nie chcę... Słuchaj, słuchaj, słuchaj...
To co tak ogólnie porabiasz, co?
To, co zawsze, no wiesz. Próbuję pisać. Pracuję nad sztuką.
To co? Nie wracasz ze mną do Nowego Jorku?
Nie. Posłuchaj...
Muszę lecieć.
- Przebyłem 3000 mil, żeby się spotkać. - Jestem spóźniona.
Mil powietrznych. Wiesz, jak to wpływa na mój żołądek?
Dla Tony'ego to trudny okres. Dziś wieczorem są nagrody Grammy.
- Co takiego? - Otrzymał sporo nominacji.
Dają nagrody za tę muzykę? Myślałem, że tylko zatyczki do uszu.
Daj spokój! Zapomnijmy o tej rozmowie.
Nagrody! Oni nic innego nie robią, tylko rozdają nagrody! Niewiarygodne.
Największy dyktator faszystowski - Adolf Hitler.
Wiem, co pan powie.
Nie jestem najlepszym kierowcą. Mam problemy z...
Prawo jazdy poproszę.
Tylko się proszę nie denerwować ani nic, bo...
Proszę, to moje prawo jazdy.
To wynajęty samochód. Ja... ja...
- Proszę. - Niech mi pan nie opowiada historii...
swego życia, tylko podniesie prawo jazdy.
Proszę ładnie poprosić, bo miałem okropny dzień. Moja dziewczyna...
Proszę o prawo jazdy.
Skoro w ten sposób pan prosi, to trudno mi odmówić.
Mam straszny problem z władzą.
To nie pana wina. Proszę nie brać tego do siebie.
Na razie, chłopaki. Bądźcie w kontakcie.
Wyobraź sobie moje zaskoczenie, kiedy zadzwoniłeś, Max.
Tak. Zdaje się, że złapałem cię w złym momencie.
Słyszałem wysokotonowe piski.
Bliźniaczki, Max.
Szesnastoletnie.
Możesz sobie wyobrazić matematyczne prawdopodobieństwo tego?
Jesteś aktorem, Max. Powinieneś robić Szekspira w Parku.
Robiłem Szekspira w Parku, Max. I mnie obrabowali.
Grałem Ryszarda II i dwóch gości w skórach ukradło mi trykoty.
Max, czy jedziemy przez pluton?
Zatrzymuje promieniowanie alfa, Max.
Człowiek się nie starzeje.
Jesteś myślącą osobą. Jak można wybrać taki styl życia?
Co jest takiego wspaniałego w Nowym Jorku?
To ginące miasto. Czytałeś Śmierć w Wenecji.
Sama tego nie czytałaś, dopóki ci tego nie dałem.
Dawałeś mi tylko książki ze „śmiercią” w tytule.
- Bo to ważny temat. - Nie jesteś zdolny
cieszyć się życiem.
Jesteś jak Nowy Jork. Jesteś wyspą.
Dobra. Jeśli cała nasza wspólna przeszłość tyle dla ciebie znaczy...
to chyba lepiej, żebyśmy się pożegnali, raz na zawsze.
Wiesz, to zabawne, po tych wszystkich rozmowach i namiętnych chwilach...
że tutaj wszystko się kończy,
w restauracji ze zdrową żywnością na Sunset Boulevard.
Żegnaj, Sunny...
Czekaj.
Pójdę z tobą.
Kocham cię.
Co chcecie? To była moja pierwsza sztuka.
Zawsze próbuje się wyrazić rzeczy perfekcyjnie w sztuce,
bo to strasznie trudne w życiu.
Zadziwiające, ponownie spotkałem Annie.
To było na Upper West Side na Manhattanie.
Wróciła do Nowego Jorku. Mieszkała w Soho z jakimś facetem.
I jak ją spotkałem, to ciągnęła go na „Żal i współczucie”...
co uznałem za triumf osobisty.
Annie i ja zjedliśmy razem lunch jakiś czas potem...
tak pogadaliśmy o starych czasach.
Potem zrobiło się dość późno i oboje musieliśmy iść.
Jednak było cudownie znów zobaczyć Annie. Zdałem sobie sprawę,
co z niej za wspaniała osoba i jak wspaniale było po prostu ją znać.
I przypomniał mi się taki stary dowcip.
Przychodzi facet do psychiatry i mówi...
„Doktorze, mój brat zwariował. Myśli, że jest kurą”.
A lekarz na to: „Cóż, to czemu go pan nie odda do wariatkowa?”
A facet: „Oddałbym, ale potrzebuję jajek”.
To chyba właśnie takie mam podejście do związków.
Wie się, że są całkiem irracjonalne, szalone, absurdalne i...
Jednak chyba kontynuujemy je,
bo większość z nas potrzebuje jajek.